Βλέποντας, αγγίζοντας ψηλαφιστά παραμονεύω τη λησμονιά του παρόντος. Κάθε τόσο συναντάω τη ματιά σου σε κάποιο εικόνισμα, το μετάξι των μαλλιών σου ανάμεσα στα δάχτυλα μου. Ανυπομονώ κι'ας γνωρίζω ιστορία. Μέσα στην απέραντη θεϊκή συμπόνοια ποιά θέση έχει η παγωνιά που κανένας ήλιος δεν μπορεί να λιώσει; Θέμα γεωγραφικού πλάτους. Σου διηγούμαι γεγονότα. Υπαρκτά και φανταστικά. Βιωμένα και αλώβητα. Δεν ζητάω να με καταλάβεις. Ακολουθεί η παντελής απουσία γεγονότων. Στο ενδιάμεσο. Η ήττον απόγνωση της νυσταλέας βροχής που πασχίζει να καταλαγιάσει τους σπασμούς της πόλης. Η αναμονή μιας λύτρωσης που ξέρω πια οτι ούτε ο θάνατος δεν φέρνει. Η τέχνη της έμπνευσης, η λεπτομερής προσεκτική καταγραφή των φοβερά ασήμαντων συμβάντων που διατρέχουν το πεδίο παρατήρησης. Η διατήρηση τους. Τίποτα άλλο. Τις νύχτες διασχίζω ολο και μεγαλύτερες αποστάσεις για να σε φτάσω Ουρανέ. Κυριαρχία ή κατάκτηση. Πιθανή επιτυχία. Αποδοχή της ανικανότητας μου να συνευρεθώ με οτιδήποτε εκτός απο. Εκτός εάν. Εκτός όταν. Σπάνια καταρρέει ο φραγμός. Πόση σημασία μπορεί να έχει αν είσαι εσύ ή εγώ που περιμένουμε να χτυπήσει κάποιο τηλέφωνο κάποιο κουδούνι, κάποιος συναγερμός; Χρειάζεται ίσως περισσότερη τόλμη να υπάρχεις αισιόδοξα ή να κινείσαι επιχειρώντας να καταρρίψεις κάθε ελπίδα; Δεν υπάρχουν αναπάντητες προσευχές, μόνο ελλιπείς. Εκείνα τα σχεδόν θλιμμένα μισοχαμόγελα που χαρίζω στον καθρέφτη. Χωρίς μακιγιάζ. Χωρίς ίχνος αλήθειας. Κρυμμένη πίσω απο τα σύννεφα, μορφή αρχαϊκή άγαλμα στημένο σε μια σκονισμένη γωνιά του μουσείου της Ακρόπολης. Διστακτικά ένα φτερούγισμα με θωπεύει. Τα αγάλματα δεν ζουν. Μόνο ένας τα κατάφερε. Υπάρχουν φυσικά και οι μέσες λύσεις, οι συμβιβασμοί, τα ημίμετρα. Η ακαταπόνητη δράση. Η ευόδωση της τρομακτικής μου ευχής. Η ισχύς της. Εκπληρώνω των άλλων. Εκλιπαρώ τον χρόνο να δείξει ευμένεια. Να μη σμιλέψει άλλα σημάδια στην καρδιά μου. Να επιβραδύνει την αιωνιότητα. Να σβύσει το αίμα που κυλάει ακατάπαυστα στα πλακάκια. Υπάρχει περίπτωση. Τα γεγονότα να προλάβουν τη φαντασία. Να σε περιμένω κάτω απο ενα βροχερό υπόστεγο, να μην σου εχω πει που θα είμαι, και να έρθεις. Αυτή η πλοκή είναι που με υποκινεί. Αυτήν ανασαίνω. Απεναντίας θα μπορούσε να είναι αναλλοίωτη. Χωρίς καμία παραλλαγή. Με ή χωρίς φαντασία. Αρκεί να μην τελειώνει η ιστορία, αρκεί να ελίσσεται κυκλοφοριακά μέσα απο τους απανταχού δισταγμούς, πειρασμούς και αντιπερισπασμούς.