Εκλείπουμε. Η παρουσιαζόμαστε ανελλιπώς. Ισως και να αμφιταλαντευόμαστε. Η να είμαστε παγιδευμένοι. Στην παγίδα της συνουσίας, της ανεύρεσης, της σιωπηλής συναίνεσης. Η παντοδυναμία μας κάνει παγερούς. Ευγένιε μόνο για σένα μπορώ να γράφω. Οσο θα υπάρχεις. Οσο θα μου λες οτι κανείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να σταθεί μέσα μου. Η δίπλα μου. Σε ρωτάω. Ποτέ δεν απάντησες πλήρως. Φυσικά θα μπορούσα να περιγράψω αισιόδοξα τη ζωή. Θα μπορούσα ακόμα και να τη ζήσω. Κάπως. Αλλά δεν είναι ούτε θέμα αγάπης. Λόγω τιμής. Ουδέν άλλον. Ουδέν πάντως. Ουδέν φως εκτός απο τα μάτια σου στο έρεβος που με βυθίζουν ολοένα και πιο ιλιγγιωδώς στην ακτινοβολία της αυγής. Ξημεροβραδυάζομαι σκυμμένη ευλαβικά αντικρυστά στον κοίλο καθρέφτη του παράλληλου σύμπαντος. Θα ήθελα να γελάσω. Αλλά δεν κλαίω. Είμαι δυνατή. Είσαι παράλληλος. Οχι ταυτόσημος. Τελικά είμαστε απόλυτα συμβατικοί. Μιλάμε κοφτά, απαντάμε με μια δόση πίκρας στα λόγια αγάπης, η ειρωνεία ήταν και θα είναι η κορύφωση της όποιας συζήτησης. Η γλυκιά ειρωνεία της ζωής. Να ξέρεις οτι οποιαδήποτε στιγμή ολα τελειώνουν κι'όμως να κάνεις προγράμματα για το μέλλον, να ονειρεύεσαι, να αναπολείς, να περιορίζεις τα ένστικτα σου, να περιφρουρείς την ανεξαρτησία σου, και κυρίως να μην ενδίδεις στους απανταχού πειρασμούς της παγκοσμιοποίησης. Υπερίπταμαι της φαντασίωσης σου. Το είπαν θέλγητρο, φαινόμενο, αίμα που βράζει. Εγω το λέω εμμονή και συγκέντρωση. Κάποιες φορές θρίαμβο. Η διθύραμβο.