Μυστηριωδώς λένε οτι χάθηκες. Χωρίς ίχνη, αποτυπώματα, ψεγάδια. Για να σε θυμούνται κάπως. Αναρωτιούνται φυσικά όπως κάποτε. Αναζητούν το γέλιο σου τη ματιά δίχως περιφρόνηση. Οταν το μεγάλο ήταν μέσα σου εσυ το αναζητούσες εξω και οι άλλοι σε σένα. Αν πάλι υπήρξες ολοένα πιο περίτρανα μικρόψυχη και δεν ήθελες να το δεις. Αν το κάλεσμα της ανυπαρξίας ήταν πιο δυνατό απο τη ζωή ακολούθησε το. Σκυθρωπός ο Ιγνάτιος θα σε ακολουθήσει αφου τιμωρήσει τους ύποπτους. Τρεις νεκροί για εναν έρωτα. Δεν αποτρέπεσαι. Μόνο τα πρόσωπα άλλαξαν. Φρόντισες γι'αυτό. Ισως όμως ξέχασες κάτι βασικό. Το αναπότρεπτο του αγέρα που φυσούσε απο εκεί προς τα εδω φέρνοντας το πιο ζεστό φιλί. Εχεις επιλογή ενος ακόμα διχασμού. Που δεν γνωρίζεις. Κι'αν ο κόσμος είναι απλά μια αποτυχημένη παράσταση κι'εμείς μικρά-μικρά μόρια μέσα σε ενα απέρνατο σύμπαν που παλεύουμε να του δώσουμε νόημα; Ιστορίες δίχως τέλος, ιστορίες ανεξέλικτες οδυνηρές επαναλήψεις σεναρίων ψυχωτικών. Λόγια δικά σου. Δεν ζητάω να φανερωθείς πια αφού αφομοιώθηκες φεύγοντας. Λάτρεψες λέει τη σκέψη μου άλλοι το κορμί μου, μα είμαστε πρωτοπόροι και εκπορίσματα του ενός πνεύματος του ίδιου σαρκικού μεγαλοφυούς σχήματος. Ωμός και σαρκοβόρος πειρατής ήσουνα στη θάλασσα που βυθίστηκε μέσα στον ίδιο της τον εαυτό μαθαίνοντας μια καινούρια γεωμετρία τυρρανικής κατοχής. Τα θύματα της ευτυχίας αβάσταχτα συρρικνωμένα στριμώχνονται να επιβιώσουν χωρίς οξυγόνο. Γυρεύουν να διακρίνουν μια οποιαδήποτε συνεχιζόμενη κίνηση που να οδηγεί σε κάποια συμμετρία δυνάμεων εφικτής ζωής. Αδικα και ακριβοπληρωμένα εκλιπαρούσα να μην υπάρχει άλλη ευκαιρία αλλα η δύναμη της διαιώνισης είναι τόσο ισχυρή που να υπάρχω ακόμα μόνο για να γυρεύω ενα νήμα επιστροφής που η άλλη άκρη να μην είναι στα χέρια σου.